14 januari - Wifiloos stukje

Vandaag werd ik een beetje gedesoriënteerd wakker in het hotel. O ja, Grenoble, das waar ook. Ik ging naar beneden voor het ontbijt, waar ik in mijn eentje zat. Blijkbaar gaat niet iedereen graag om 7 uur ontbijten :)

Toen ik al mijn spullen weer in de koffers had zitten, liep ik naar de tramhalte bij het station. Ik had geen idee hoe het tramsysteem van Grenoble werkte, dus ik begon me alweer een beetje zorgen te maken. Maar wonder boven wonder slobberde het allereerste paaltje dat ik tegenkwam mijn kaartje met smaak op, waarna – alsof het gepland was – meteen de juiste tram aan kwam rijden. We reden dwars door Grenoble richting de Résidence Ouest, waar ik een kamer zou krijgen. Op een gegeven moment reden we over een brug, waardoor je een supermooi uitzicht had over het berglandschap. Om een onverklaarbare reden kreeg ik meteen zin om te skieën (en ik kan niet eens skieën).

Op weg naar mijn Résidence... Bergen!!!

Bij de halte Taillées Universités stapte ik uit, waarna ik de weg naar de Résidence nog moest vinden. Door mijn geweldige kaartlees-skills liep ik maar één keer fout :) Op het terrein moest ik naar gebouw A, waar het secretariaat me om 9 uur verwachtte. Ongeveer een half uur te vroeg (want daar ben je een Penders voor) stapte ik naar binnen. Mijn armen deden pijn door het meesleuren van die stomme koffers en ik wilde héél graag mijn kamer zien. Gelukkig was de mevrouw achter de balie heel aardig. Ik moest een aantal formulieren invullen, waarbij ik erachter kwam dat ik thuis veel te veel formulieren had geprint. De helft van de dingen die ik had meegenomen was helemaal niet nodig! Als ze dat wat eerder hadden gemeld, was ik heel wat minder gestresst geweest de laatste dagen voor mijn vertrek!

Na het invullen van de formulieren kreeg ik mijn sleutel en zeulde ik de koffers mee naar gebouw D. Daar moest ik één trap op (gelukkig moest ik op de eerste verdieping zijn en niet op de vijfde), voordat ik op mijn etage uitkwam, die uitgestorven leek. En toen opende ik de deur naar kamer 108...

De kamer was mooier dan ik had verwacht. Ik wist dat hij 12m² was inclusief badkamer, dus ik had verwacht dat ik het proppen zou worden. Maar gelukkig is mijn inschattingsvermogen belabberd, want mijn kamer is perfect! Ik heb een bed, een groot bureau, een étagère (soort boekenkast) en een kast in de muur, waar ik allebei mijn koffers, al mijn kleren én de boodschappen in kwijt kon! En dan had ik natuurlijk nog een badkamertje met wc, douche en wastafel. Morgen komen de foto’s. Het was namelijk al donker toen ik klaar was met inrichten, dus toen heb ik geen foto’s meer gemaakt.

Om 11 uur had ik met Arlieke voor de Résidence afgesproken, om samen naar de Ikea te gaan. Ik dacht dat ik niet zo heel veel nodig had, maar dat bleek weer een prachtige inschattingsfout te zijn. Nadat ik zo’n twintig keer had geroepen: “O ja, die moet ik ook nog hebben”, hadden we drie overvolle Ikea-tassen. Waar ik ook niet op had gerekend was dat het nog best een stukje lopen was naar de Résidence. En die tassen waren loeizwaar. Om de tien seconden moesten we even pauze houden om onze handen te sparen. Maar uiteindelijk kwamen we toch nog op mijn kamer aan.

Mijn aankopen

Na een drinkpauze (want die hadden we verdiend!) gingen we met de tram naar het centrum om een afspraak bij de bank te maken. Daar ga ik komende zaterdag heen, zodat ik een Franse bankrekening kan openen en een inboedelverzekering kan afsluiten (want dat is hier verplicht). Daarna reden we met de tram naar de Casino, dat is een gigantische supermarkt à la Wallmart/Carrefour waar je ALLES kunt kopen. En je raadt het al: Kitty dacht dat het niet zo heel veel boodschappen zouden worden. Een uurtje later liepen we met drie overvolle boodschappentassen en een afwasteil weer naar mijn kamer. Ik zal het ook nooit leren. Ik heb Arlieke beloofd dat ik haar nooit meer iets voor mij laat dragen, dan koop ik misschien wat minder de volgende keer.

Maar wel goed nieuws: ik heb zo’n beetje alles wat ik moet hebben voor mijn kamer! Ik heb de rest van de dag opgeruimd, ingeruimd, gesorteerd en in elkaar gezet. Ik ben nog niet helemaal klaar, maar morgenochtend ga ik de puntjes op de i zetten.

Ik wilde ’s avonds ook meteen gaan koken in de gezamenlijke keuken, zodat ik al wat mensen van mijn etage kon ontmoeten. Vreemd genoeg stond ik het eerste kwartier met grote vraagtekens boven mijn hoofd in het rond te kijken. De keuken was verlaten en ik vroeg me af of er überhaupt wel iemand was. Ook leken de twee kookplaatjes waar ik op wilde koken het niet te doen. Gelukkig kwamen er na een tijdje wel andere mensen. Blijkbaar is zeven uur te vroeg om te eten. Zucht. Ik snap nog steeds niet hoe het kookplaatje werkt, maar het is me met een beetje hulp van de Franse studenten gelukt om broccoli te koken en een hamburger te bakken. Het was nog te eten ook! Ik heb een beetje gekletst met twee etagegenoten (is dat een woord?), maar mijn Frans is echt knudde dus ik begreep niet altijd precies waar ze het over hadden. Maar ach, ik ben hier pas net twee dagen. Het kan alleen maar beter worden!

Ik ben echt supermoe, dus ik ga lekker slapen en hopen dat mijn nieuwe wekker ook echt afgaat morgen. Voor de zekerheid heb ik mijn mobieltje ook maar gezet :)