15 januari - On y go!

Vandaag ben ik op stap geweest met een Duitse, een Koreaanse, een Australische, een Française en vier Amerikanen. Lekker internationaal, nietwaar?
 Ik werd vanochtend voor het eerst wakker in mijn nieuwe kamer, gewekt door mijn nieuwe wekker terwijl ik onder mijn lekkere, warme (en nieuwe!) dekbed lag. Ik heb geprobeerd yoghurt met muesli als ontbijt te eten, maar omdat ze in de Casino (de supermarkt) geen pakken yoghurt hadden (snik) moest ik het met kleine yoghurtjes doen.

Het uitzicht uit mijn raam

Uiteindelijk was het nog best lekker. Terwijl ik voor mijn raam zat te eten, begon het ineens te sneeuwen. En toen ik uiteindelijk de Résidence verliet om naar de Universiteit te gaan, lag er een dik pak sneeuw. Ik kwam veertig minuten te vroeg aan (uiteraard) en ben dus maar even alle informatieborden gaan lezen. Daarna liep ik richting de Salle des Actes, waar we de bijeenkomst voor buitenlandse studenten zouden hebben. Ik zag al een hele hoop mensen rondrennen bij een paar tafels, en al snel ontdekte ik dat ze roosters aan het invullen waren. Dat heb ik toen ook maar gedaan, want ik had anders ook niet veel te doen. Na een tijdje kwam een medewerker ons vertellen dat we naar een lokaaltje mochten gaan, waar we wat te drinken en te eten kregen en wat konden kletsen. Ik raakte aan de praat met Michelle (Australië), Nick (Amerika), Lisa (Duitsland) en Ambra (Italië).

We gingen met z’n allen naar de Salle des Actes, waar we een powerpointpresentatie kregen die de zaken absoluut niet duidelijker maakte. Het kwam erop neer dat we overal verzekeringen voor moesten hebben, en alles moest in een bepaalde volgorde. Want als je kaart A niet had kon je verzekering B nog niet aanvragen, en zonder verzekering C mocht je je niet inschrijven om kaart A te ontvangen. En zo ging dat nog een uur door. Uiteindelijk heb ik een verzekering voor de responsabilité civile afgesloten (want die was verplicht), waardoor ik mijn inschrijving kon afronden. Donderdag krijg ik dan eindelijk mijn studentenkaart, waarmee ik een abonnement op de tram kan bestellen en, nog belangrijker, huursubsidie kan aanvragen.

Na al het geregel met formulieren gingen we met een paar studenten van vereniging Intègre (voor buitenlandse studenten) een rondje campus maken. Dat rondje duurde wel een tijdje, en ondertussen werden mijn voeten steeds kouder en natter. Er lag namelijk echt een flink pak sneeuw!

Ik merkte vanaf het begin al dat bijna iedereen Engelstalig is van de buitenlandse studenten. Overal om me heen hoorde ik Engels. Maar ik bleef stug doorgaan in het Frans, want ik ben uiteindelijk toch echt hier om mijn Frans te verbeteren!

Aan het einde van de tour besloten we om met een groepje naar de Free te gaan, waar je telefoons en abonnementen kunt kopen. Dit groepje bestond uit: Kitty (dat ben ik), Michelle, Nick, Lisa, Dahye (Korea), Tom (Amerika) en Jesse (Amerika). Eerst gingen we nog langs de Résidence, waar Tom een Schots meisje ging ophalen. Daarna gingen we naar de winkel, waar we superlang in de rij hebben gestaan, om erachter te komen dat je een Franse bankrekening nodig hebt om een abonnement te krijgen. Zucht.



Ik met Lisa

Het was inmiddels al kwart over zes, en de praktische rondleiding door Grenoble zou om zeven uur al beginnen. We gingen dus maar naar de McDonalds, want we hadden honger en waren absoluut niet kieskeurig. Daar kwamen ook nog twee Spaanse meisjes (Amaia en Bea) aan onze tafel zitten, wat het internationale niveau nog wat opschroefde.

We waren helaas een beetje langzaam, waardoor we de begintijd van de rondleiding hadden gemist, dus we besloten om op eigen houtje naar de bar te gaan waar we die avond nog mee zouden afsluiten. Maar eerst moest Michelle nog een dekbed en kussen kopen, want ze was nog niet eens in haar kamer geweest en had dus ook nog niets gekocht. Dus gingen we met z’n allen naar de Galerie Lafayette. Maar daar was alles te duur, dus we namen de tram naar de Casino om nog wat laatste boodschappen te doen. Ik kocht een baguette, waar ik later wel spijt van kreeg omdat ik ‘m overal mee naartoe moest sjouwen.

Jesse en Michelle

Vervolgens gingen we met de metro naar Nicks kamer om, volgens hem, in te drinken. Het was erg gezellig daar in hun gezamelijke woonkamer, en op een gegeven moment kwamen er nog twee huisgenoten bij (een Amerikaanse en een Française). Het was uiteindelijk bijna elf uur voordat we met de hele groep weer naar de tramhalte gingen. Om half 12 kwamen we dan toch eindelijk aan bij de bar, waar we eigenlijk de hele avond al heen wilden. Maar die was al meer dan een uur gesloten :)

Lisa, Jesse en ik hebben toen besloten dat het wel genoeg was geweest, want het sneeuwde als een malle en de tram zou niet lang meer rijden. Moe gingen we terug naar onze kamers. Ik ben benieuwd of Nick en Tom nog naar hun Résidence terug hebben moeten lopen. Dat was namelijk echt een pokke-eind.
Ik ben trouwens niet de enige die in de Résidence Ouest woont. Jesse woont in gebouw C, Tom in B en ikzelf in D.

Het was heel leuk vandaag, en ik ben echt blij dat ik zo makkelijk mensen heb leren kennen. Het enige nadeel is dat alle mensen waarmee ik vandaag heb gepraat overwegend engelstalig zijn. Na zo’n goede vijf uur alleen maar Frans te hebben gepraat, ben ik uiteindelijk gezwicht voor het Engels, want ik was de enige die het nog volhield. Maar ik moet zeggen dat mijn Frans zo slecht nog niet is, vergeleken met een paar anderen. Zij studeren communicatie of journalistiek en geen Frans, en je merkt het verschil toch wel goed. Ik merkte na een paar uur wel al dat ik makkelijker in het Frans ging praten, dus dat was superfijn. Ik had verwacht dat dat wel een paar weken zou duren.

Ik ben kapot, dus ik ga lekker slapen. Bonne nuit!
 

P.s. On y go is een kruising tussen ‘on y va’ en ‘let’s go’. We moesten allemaal heel hard lachen toen Nick dat eruit gooide. Hij beweert dat Frans zijn grote passie is en ik moet wel toegeven dat hij het echt heel goed spreekt (en bijna accentloos, wat ik knap vind voor een Amerikaan).