Je suis arrivée!

Vanochtend om half 8 stond de uitzwaaiploeg (Femke en Maud) al klaar om me een goede reis te wensen. Met de auto reden we naar Luik, terwijl het zachtjes begon te sneeuwen (niet dat dat ertoe doet, maar het is natuurlijk wel leuk voor het dramatische effect). We kwamen veel te vroeg aan (want ja, daar ben je een Penders voor) en gingen dus maar wat thee drinken in een restaurantje. Daar ontdekte ik de enige echte reden waarom ik naar Frankrijk wilde: als ik in het Frans begin te praten, dan praten die sukkels allemaal in het Engels terug. En ik doe echt mijn best :(
Maar goed, om tien voor tien kwam de Thalys aanrijden en liepen we naar de voorkant van de trein, waar ik met mijn twee loodzware koffers naar binnen ging. Toen volgde uiteraard de ontroerende afscheidsscène (ik in de trein, mijn ouders en Kelly buiten op het perron). En toen was ik echt weg.

Met mijn koffers en rugzak op de roltrap in Luik

Ik zat eerste klas in de Thalys, en dat was best wel relaxed :) Halverwege kwamen ze zelfs thee en een overheerlijk goddelijk hemels cakeje brengen. Mmm... Zo'n lekker stukje gemarmerde cake met stukjes chocola aan de bovenkant...
Maar ik dwaal af. Na ongeveer twee uur reizen waren we alweer in Parijs. Ik maakte me een klein beetje zorgen om het feit dat mijn koffers absoluut niet te tillen waren, en ik had geen idee of ze overal roltrappen zouden hebben op Gare du Nord. Maar gelukkig zat alles mee en kon ik met al mijn spullen naar de metrohalte. Het kostte even wat tijd om de goede halte te vinden (en de borden te snappen, echt, het is daar een doolhof), maar ik kwam al snel op de goede lijn terecht. Met bagage en al stapte ik in de RER, de ondergrondse trein, om naar Gare de Lyon te reizen.
Ik had vantevoren op internet gelezen dat het overstappen van Gare du Nord naar Gare de Lyon nogal wat tijd kon kosten en dat 1 uur wel te doen was, maar krap. Daarom heb ik bij het bestellen van mijn tickets een overstaptijd van maar liefst 3,5 uur ingepland. Daar was ik niet meer zo blij mee toen ik na drie kwartier op Gare de Lyon aankwam en dus nog 2,5 uur moest wachten... Ach, ik heb me wel vermaakt. Ik heb een Voici gekocht (Frans roddelblad, muhaha) en ik heb puzzels gemaakt tot ik er bij neerviel.
Toen de TGV naar Grenoble eenmaal klaar stond, liep ik vrolijk naar het perron. Maar toen ik zag dat ik naar het ALLERLAATSTE rijtuig moest lopen, was ik niet meer zo blij (en het was een lange trein, niet zo'n Veolia-geval). Ik was blij toen ik eindelijk zat en die stomme koffers niet meer de hele tijd hoefde mee te slepen!

De reis naar Grenoble duurde dik drie uur en het was donker toen ik er om tien voor zeven aankwam. Mijn hotel had ik gelukkig snel gevonden en moe kwam ik aan op mijn kamer. Die is echt niet normaal groot; ik heb een badkamer, keukentje, twee bedden, een wc, een bank, een bureau, een tafeltje, een gang en genoeg kastruimte om een olifant kwijt te kunnen. Jammer dat ik hier maar één nachtje blijf :)

Het hotelletje

Het was inmiddels al half 8 en ik had toch wel honger gekregen. Dus haalde ik een pizzaatje bij de Liberty Pizza om de hoek (want hè, ik had wel wat lekkers verdiend dacht ik zo), met spek, aardappel en reblochon (een of andere Franse kaas). Die heb ik lekker voor de tv opgepeuzeld.


Even wachten... PIZZA!

Morgenochtend ga ik naar mijn kamer toe, en daarna ga ik winkelen met Arlieke, een vriendin van de universiteit in Nijmegen. Zij zit al een half jaar in Grenoble, dus ze weet precies waar alles ligt. Handig, toch?

Groetjes, Kitty