Wintersport Palooza

Zoals gewoonlijk ging ik deze week weer op randonnée met mijn trouwe sneeuwschoenen. Dit keer liep het pad langzaam omhoog de bergen in, totdat we uitkwamen bij de top, een prachtig uitkijkpunt. Ik had dit keer nogal last van opstartproblemen, maar toen we eenmaal weer naar beneden mochten, liep het als een trein!

En dan moet ik nog vertellen over zaterdag. Een paar weken geleden ontdekten we dat er een skicursus voor beginners was georganiseerd door de CUEF, een organisatie die allerlei culturele en sportieve uitstapjes voor buitenlandse studenten regelt. Dat wilden we natuurlijk wel doen! Maar als je je in Frankrijk ergens voor in wil schrijven, dan wordt je van hot naar her gestuurd, zonder al te veel resultaat. En dat bleek ook voor het ski-uitstapje zo te zijn. Dinsdag stonden we in het bureau van de CUEF, maar daar wist een mevrouw mij te vertellen dat we woensdagmiddag om half drie naar klaslokaal F003 moesten. Diepe zucht, waren we weer voor niets op komen dagen. De volgende dag stonden we om half drie in lokaal F003, maar daar was verder geen kip. Dus gingen we maar weer naar het bureau van de CUEF, waar dezelfde mevrouw als de dag ervoor mij doodleuk vertelde dat we ons gewoon daar konden inschrijven. Nog diepere zucht. Maar het is tenminste wel gelukt!
En dus stonden Ambra, Arlieke, Michelle en ik gisterochtend om 7 uur (!) op het station van Grenoble om een bus naar Corrençon en Vercors te nemen. De rit duurde ongeveer anderhalf uur, waarna we uitstapten in een klein, pittoresk dorpje. Daar kregen we skischoenen en ski's, waarmee we nog een stukje moesten lopen. Maar lopen op skischoenen is echt onmogelijk. Ik was dus blij toen we eindelijk bij de skischool aankwamen.
We begonnen onze cursus met een simpele afdaling. En met simpele afdaling bedoel ik echt doodsimpel. Het was nauwelijks een helling te noemen, waar we vanaf moesten. Toch waren er een aantal mensen in onze groep die het voor elkaar kregen over hun eigen ski's te struikelen, tegen andere mensen aan te skiën en de instructies compleet te negeren. Stiekem was het wel heel grappig (en ze moesten er zelf nog het hardst om lachen).

Oefenen op de babyhelling

Vervolgens leerden we hoe we moesten remmen: maak een pizzapunt met je ski's. Dat ging ook prima, dus toen mochten we met de helft van de groep naar de oefenhelling. Om daar te komen moest je de lopende band nemen. Maar vóór die band lag een miniheuveltje, waardoor ik mijn evenwicht verloor en omviel :) maar ach, daarna heb ik het nog een paar keer geprobeerd, en toen ging het gelukkig prima.
Op de oefenhelling leerden we hoe we bochtjes moesten maken. Ook dat ging goed, en dus mochten we met een paar mensen het laatste half uur op de echte piste. Daarvoor moesten we de skilift nemen, waarbij je jezelf vast moest houden aan een kabel. Dat is nog een hele kunst, want je zag constant mensen struikelen en hun kabels verliezen (het was een beginnerspiste, dus ja...)

Arlieke op de lopende band

Het skiën was echt superleuk. Ik ga niet beweren dat ik een held op ski's ben, maar ik ben wel de rest van de middag lachend van de piste afgesjeesd. Aan het einde haalde Arlieke me zelfs over om naar een andere piste te gaan, die was een stuk langer en iets steiler, echt geweldig. We waren wel een beetje verdwaald (ik wist niet dat dat kon op pistes), en toen we uiteindelijk weer onderaan uitkwamen waren we heel ver van de piste afgedwaald. Maar wonder boven wonder zagen we daar Michelle en Ambra, die het blijkbaar al op hadden gegeven. Na nog een paar afdalinkjes wilden we nog een sneeuwpop maken, omdat Michelle dat nog nooit had gedaan (dat krijg je als je in Australie woont). Maar de sneeuw bleek poedersneeuw te zijn, en dus kwamen we niet verder dan een zielig hoopje sneeuw met een wortel erbovenop. Dus toen zijn we maar leipe foto's gaan maken in de sneeuw.

Wie van de drie? Ik sta er ook tussen :)

Op dit soort momenten ben ik heel erg blij met mijn waterdichte kleding

Mijn eerste skidag is me dus erg goed bevallen, en misschien ga ik nog wel een tweede keer! Arlieke is in ieder geval dolenthousiast, dus dat zou wel goed moeten komen :)

Voor mijn trouwe lezers: het kan goed zijn dat mijn volgende bericht pas over twee weken verschijnt, want komende zaterdag ga ik op vakantie. Je hoort het goed: vakantie! Samen met Michelle, Lisa, Jesse en Arlieke ga ik een weekje naar Noord-Italië: Turijn, Florence, Venetië, Verona, Milaan... Ik heb er superveel zin in! Begin maart verschijnt er dus hoogstwaarschijnlijk een megabericht met een wagonlading foto's. Kun je je er alvast op verheugen :)
A  bientôt!

En trouwens...

Had ik al verteld dat ik naast randonnée en dansen nu ook boogschieten (tir à l'arc) doe? Jup, elke dinsdagavond samen met Arlieke en Elisa (meisje uit Brazilië). En gisteren, tijdens mijn derde les, waren Elisa en ik de meesteressen van de tir à l'arc, al zeg ik het zelf. Kijk maar:

Een paar pijlen zijn van mij. Welke? Geen idee...

Ik deelde namelijk een doel met Elisa :)

De gele ringen zijn 10 en 9 punten, de rode 8 en 7, de blauwe 6 en 5, enz. Uiteindelijk had ik het grand total van 243 weten te behalen met dertig pijlen (voor de rekenliefhebbers onder ons: dat is ietsje meer dan 8 punten per pijl).
En hier een foto van Moi in actie:

Robin Hood, eat your heart out!

Randonnée twee & très bon in Lyon

Na deze fantastische titel verwacht iedereen natuurlijk een verhaal van een paar pagina's. Maar ik moet jullie teleurstellen: ik heb net twee brieven geschreven en mijn hand doet pijn (en drie keer hetzelfde verhaal vertellen is saai), dus het wordt een kort stukje vandaag. En je weet wat ze zeggen: een beeld zegt meer dan duizend woorden. En aangezien we als een stelletjes overenthousiaste toeristen foto's hebben staan maken, zal het aan het beeldmateriaal niet liggen.
Dus even in het kort: vrijdag ben ik weer op randonnée geweest. Dahye en Lisa waren afgehaakt, die vonden het te zwaar. Maar Jesse en ik (de echte diehards) hebben de sneeuw weer getrotseerd, en het was supermooi!
Gisteren ben ik met Ambra, Nick, Dahye, Lisa, Michelle en Jesse naar Lyon geweest. Daar hebben we vanalles gezien, lekker gegeten en vooral veel foto's gemaakt :)

Zonder er nog veel woorden aan vuil te maken, presenteer ik hierbij de fototentoonstelling van weer een bijzonder weekend in en rond Grenoble!

Het landschap was echt heel mooi tijdens de tweede wandeling

Jesse en ik tijdens de randonnée

Het grootste gedeelte van de wandeling liep door een bos

Nog een fotootje van mij, omdat ik 'm zo leuk vind :)

Over naar Lyon: met de funiculaire reden we een heuvel op, om uit te komen bij...

... de Notre Dame van Lyon!

Vanaf de heuvel had je een supermooi uitzicht over de stad. Dat kun je op deze foto niet zien, want wij staan ervoor, maar ja, wij zijn ook veel leuker dan een panorama! Michelle, Jesse, Ambra, ik, Dahye, Lisa en Nick.

Nu volgen een aantal prachtige toeristenfoto's gemaakt in de Gallo-Romeinse theaters:

La mort de Kitty: een echte klassieker op het toneel

Tijd voor een lekkere lunch: steak en aardappel gratin

Gezellig restaurant, hè? Jammer dat het maar zo'n twintig centimeter hoog is, want het is een miniatuur! Na de lunch bezochten we het miniatuurmuseum met kleine restaurantjes, klaslokalen en theaters. Ook hadden ze een complete afdeling met props uit films.

Place Bellecour met reuzenrad, standbeeld van Louis XIV en een springende Kitty

En na een wandeling in de sneeuw, een kop chocolademelk

en een broodje Subway gingen we weer terug naar Grenoble

Soirée carnavale, crêpes et cidre

Vandaag was het de bedoeling dat we naar een soirée van Intègre, de vereniging voor buitenlandse studenten, zouden gaan. Maar aangezien plannen maken niet het sterkste punt van deze groep mensen is, waren we een beetje te laat om ons nog op te kunnen geven. Dus toen dachten we: waarom houden we niet onze eigen soirée crêpes et cidre?
Zo gezegd, zo gedaan. Om acht uur zouden Lisa, Michelle, Ambra, Jesse en Dahye bij mij op de stoep staan. Maar toen ik vanmiddag door de regen naar mijn kamer was gewandeld, stond me daar nog een andere leuke verrassing te wachten: ik had een pakketje gekregen! Ik wist al dat er een aan zat te komen, omdat mijn ouders me een simlockvrije telefoon op zouden sturen (ik zit al een week zonder mobieltje, heel irritant). Ook hadden mijn zussen en schoonbroer een cadeau voor me, dat in januari niet op tijd aan was gekomen om nog in mijn koffer te kunnen.
Ik was dolblij met het pakketje en rende meteen naar mijn kamer om het te openen. Om het allemaal nog leuker te maken, had ik ook nog een kaart gekregen van mijn ouders, met daarin een rolletje serpentine. Carnaval, mensen! Maar daarover later meer.
Vol spanning opende ik de doos en keek naar de inhoud: Nederlandse koekjes, hagelslag (dat miste ik na één week al), beschuit, speculoospasta, Kinder Bueno (al hebben ze dat hier ook gewoon), een Quest, mijn telefoon (daar ben ik echt dolgelukkig mee! Eindelijk bereikbaar!), een kaart waar mijn moeder per ongeluk onder had gezet: xx, Eléne Loek Kim Thijs Kelly en Kitty (Kitty, wie is dat?). Maar het leukste vond ik zonder twijfel het beertje van Kelly, Kim en Thijs, dat een t-shirt aanhad met een foto van onze vakantie in China. Merci tout le monde! Mijn hele dag was weer goed!

Het pakketje!

's Avonds kwam iedereen langzaam maar zeker aan in bâtiment D. In de keuken hebben we crêpes gebakken en ze met smaak (en veel Nutella) opgegeten. Ik heb de rest uitgelegd wat we in Nederland met Carnaval doen en daarna heb ik de serpentine gedemonstreerd. Het was een grote hit en het rolletje was binnen een mum van tijd op. En nu heb ik overal in mijn kamer slierten hangen, om toch nog een beetje in de carnavalsstemming te kunnen komen deze week :)

La soirée crêpes et cidre à la Résidence Ouest

En... blazen!

Carnaval op z'n Frans :)

Un bon weekend

Ik heb een superleuk weekend gehad, en daarom dacht ik: 'Kom, laat ik eens een berichtje schrijven voor mijn trouwe volgers'.
Zaterdagochtend hadden we een brunch gepland in de Pain et Cie, een soort kruising tussen een bistro en een bakkerij in het centrum van Grenoble. Daar hebben we echt superlekker gegeten. We kregen een mand met broodjes om te delen, en verder had ik een chocoladebroodje, jus d'orange en warme chocolademelk. Mmm... Ik krijg alweer zin om terug te gaan :)

Brunch bij de Pain et Cie

Het was erg gezellig aan ons tafeltje. Zo gezellig dat we er drie uur hebben gezeten! Daarna ben ik weer naar mijn kamertje gegaan om schoon te maken (jippie). Maar 's avonds hadden we weer afgesproken, en zijn we met z'n allen bij Michelle beland om samen pasta te eten. Daarna hebben we, in het Frans, jawel, spelletjes gedaan! Iemand kwam op het briljante idee om het spel te spelen waarbij je een briefje op je voorhoofd hebt met een naam erop. Daarna moet je raden wie je bent door middel van ja/nee vragen. Dat lijkt altijd een goed idee, maar halverwege raak je gewoon ontzettend gefrustreerd omdat je er maar niet achter kunt komen wie je bent (ik was trouwens Spiderman).

Ik, Arlieke, Lisa, Jesse, Michelle, Hyunjung en Dahye

Zondagochtend ben ik met Ambra, Arlieke en Jesse naar de Bastille van Grenoble gegaan, die in de bergen ligt. Om er te komen namen we de téléphérique, een kabelbaan waar een paar bolvormige gondels aan hangen (ik vond het meer UFO's, maar goed).

De "UFO's", waarmee we naar de Bastille gingen

Het uitzicht vanaf de Bastille was echt geweldig. Je kon de hele stad zien, en als ik heel goed keek zag ik mijn Résidence ook nog ergens in de verte. Het was wel erg koud daarboven en het waaide als een malle, mijn haar vloog alle kanten op! We hebben zo'n beetje alles bekeken wat er te zien was (heel veel uitkijkpunten en een grot) en daarna namen we de téléphérique weer terug naar beneden. Heel interessant was het verder niet, maar deze foto's maken veel goed:

Als je een panoramafoto probeert te maken vanuit een bewegende cabine, 

dan krijg je zoiets als dit... :P

A la Kitty

Net een rollercoaster, die téléphérique...

Bovenop de Bastille

Randonnée - part I

Vandaag was het dan toch echt zover: met twaalf medestudenten, twee instructeurs en een wagonlading sneeuwschoenen en bâtons (wat is dat in het Nederlands? Skistokken?) reden we in twee minibusjes de bergen in. Na zo'n drie kwartier kwamen we aan op de plaats van bestemming, skigebied Chamrousse, waar we onze sneeuwschoenen (raquettes) aan moesten doen. Vol goede moed gingen we op pad.
Het eerste wat me opviel was het fantastische uitzicht over de skipiste. Nu snap ik waarom mensen zo graag gaan skien! Misschien moet ik dat dan ook maar eens gaan doen...
Het eerste stukje van de tocht was hartstikke leuk: lekker weertje, de sneeuw was niet vers en dus al lekker platgetrapt en het uitzicht was onbeschrijflijk mooi. Maar toen... kwam de berg.
Even vooraf gezegd: mijn conditie is niet al te best. En toen moesten we een heel stuk steil omhoog, door de sneeuw, met die raquettes onder onze schoenen. Ik zweette me kapot in al mijn mooie, nieuwe skispullen (ze werkten in ieder geval wel) en ik was bang dat ik de top nooit zou halen. Gelukkig zag ik Jesse en Dahye achter me lopen, die net zoveel moeite leken te hebben met de klim.

Het uitzicht onderweg: sneeuw, bomen, sneeuw, sneeuw, bomen, had ik al sneeuw gezegd?

Toen we eenmaal boven waren en even rust hielden, bleek dat we al bijna bij het eindpunt waren: le Lac Achard. En toen kwam het échte mooie uitzicht pas. Ik was meteen mijn gepijnigde voeten vergeten en begon als een bezetene foto's te maken (je bent een toerist of je bent het niet!). Hieronder een paar van de mooiste:

Ik samen met Dahye voor het meer (dat kun je niet zien, maar goed :P)

Mijn 'raquettes'

WE HEBBEN HET GEHAALD! Jesse, ik, Dahye en Lisa :)

Bij het meer moest ik een presentatietje houden met twee Spaanse meisjes over de gevaren van wintersport. Iedereen moet zo'n praatje houden, zelfs de mensen die voor hun plezier meegaan (zoals ik). Ach, het was maar heel kort, want als we te lang stil bleven staan zouden we het veel te koud krijgen.

De terugweg was een stuk beter: we gingen dezelfde weg terug, en dus mochten we omlaag de berg weer af! Het ging dan ook allemaal veel makkelijker, al had ik wel wat moeite met het laatste stuk (mijn voeten hadden geen zin meer). Het was wel echt de moeite waard, ondanks dat het behoorlijk zwaar was voor ongetrainde mensen (ik dus). Het was zo mooi...
Toen we eenmaal weer in het busje zaten voor de terugweg, lag iedereen half te slapen. Om half 7 was ik weer op mijn kamertje, en ik was blij dat ik nog eten over had van gisteren, want ik had echt geen zin meer om te koken!
Maar ik moet zeggen dat ik me nu kiplekker voel, terwijl ik gisteren ook nog dansen heb gehad (wat trouwens 100 keer beter ging dan vorige week, omdat we wat pasjes van vorige week gingen herhalen - toen we nieuwe dingen gingen leren was het natuurlijk weer voorbij met de pret).
Bon week-end!