Randonnée - part I

Vandaag was het dan toch echt zover: met twaalf medestudenten, twee instructeurs en een wagonlading sneeuwschoenen en bâtons (wat is dat in het Nederlands? Skistokken?) reden we in twee minibusjes de bergen in. Na zo'n drie kwartier kwamen we aan op de plaats van bestemming, skigebied Chamrousse, waar we onze sneeuwschoenen (raquettes) aan moesten doen. Vol goede moed gingen we op pad.
Het eerste wat me opviel was het fantastische uitzicht over de skipiste. Nu snap ik waarom mensen zo graag gaan skien! Misschien moet ik dat dan ook maar eens gaan doen...
Het eerste stukje van de tocht was hartstikke leuk: lekker weertje, de sneeuw was niet vers en dus al lekker platgetrapt en het uitzicht was onbeschrijflijk mooi. Maar toen... kwam de berg.
Even vooraf gezegd: mijn conditie is niet al te best. En toen moesten we een heel stuk steil omhoog, door de sneeuw, met die raquettes onder onze schoenen. Ik zweette me kapot in al mijn mooie, nieuwe skispullen (ze werkten in ieder geval wel) en ik was bang dat ik de top nooit zou halen. Gelukkig zag ik Jesse en Dahye achter me lopen, die net zoveel moeite leken te hebben met de klim.

Het uitzicht onderweg: sneeuw, bomen, sneeuw, sneeuw, bomen, had ik al sneeuw gezegd?

Toen we eenmaal boven waren en even rust hielden, bleek dat we al bijna bij het eindpunt waren: le Lac Achard. En toen kwam het échte mooie uitzicht pas. Ik was meteen mijn gepijnigde voeten vergeten en begon als een bezetene foto's te maken (je bent een toerist of je bent het niet!). Hieronder een paar van de mooiste:

Ik samen met Dahye voor het meer (dat kun je niet zien, maar goed :P)

Mijn 'raquettes'

WE HEBBEN HET GEHAALD! Jesse, ik, Dahye en Lisa :)

Bij het meer moest ik een presentatietje houden met twee Spaanse meisjes over de gevaren van wintersport. Iedereen moet zo'n praatje houden, zelfs de mensen die voor hun plezier meegaan (zoals ik). Ach, het was maar heel kort, want als we te lang stil bleven staan zouden we het veel te koud krijgen.

De terugweg was een stuk beter: we gingen dezelfde weg terug, en dus mochten we omlaag de berg weer af! Het ging dan ook allemaal veel makkelijker, al had ik wel wat moeite met het laatste stuk (mijn voeten hadden geen zin meer). Het was wel echt de moeite waard, ondanks dat het behoorlijk zwaar was voor ongetrainde mensen (ik dus). Het was zo mooi...
Toen we eenmaal weer in het busje zaten voor de terugweg, lag iedereen half te slapen. Om half 7 was ik weer op mijn kamertje, en ik was blij dat ik nog eten over had van gisteren, want ik had echt geen zin meer om te koken!
Maar ik moet zeggen dat ik me nu kiplekker voel, terwijl ik gisteren ook nog dansen heb gehad (wat trouwens 100 keer beter ging dan vorige week, omdat we wat pasjes van vorige week gingen herhalen - toen we nieuwe dingen gingen leren was het natuurlijk weer voorbij met de pret).
Bon week-end!