La Bella Italia

Zaterdag, Grenoble-Turijn

Onze vakantie begon 's ochtends vroeg op een parkeerplaatsje tegenover mijn Résidence, waar Lisa ons al opwachtte met haar auto. Nadat we het rode wagentje strategisch hadden ingepakt, kon onze reis naar Italië pas echt van start gaan.

Lisa's auto zat al meteen vol - klaar voor Italie!

De reis naar Turijn verliep snel, en voor we het wisten waren we al in de stad aangekomen. Onze eerste stop was de Basilica di Superga, die bovenop een heuvel is gebouwd en uitkijkt over Turijn. De basiliek werd in de 18e eeuw gebouwd voor Victor Amadeux II van Savoye. In de kerk bevinden zich de tomben van verschillende prinsen en koningen van het Huis Savoye. We reden de heuvel op en maakten haarspeldbocht na haarspeldbocht, terwijl we ons afvroegen waar die stomme basiliek nou moest liggen. Maar toen reden we de laatste hoek om, en daar stond hij opeens voor onze neus.

De Basilica is een van de mooiste gebouwen die ik tijdens onze reis gezien heb, en dan heb ik het nog niet eens over de tombe gehad! Daar zijn we namelijk ook nog heen gegaan, met een Italiaanse gids, jawel. Elke vierkante centimeter van de tombe was versierd met beeldhouwwerken, goud, marmer en andere decoraties, echt supermooi. Je mocht er geen foto's maken, dus ik heb dit fotootje van internet geplukt om een beeld te geven:

Omdat we maar één dag in Turijn hadden, besloten we om niet te wachten tot de Basiliek open zou gaan. Na een fotoshoot zijn we dus weer in de auto gestapt om naar ons hostel te rijden, Open011. Na het inchecken zijn we weer op pad gegaan, te voet dit keer. We hebben door de hele stad gewandeld, en op elke hoek van elke straat was er wel een plein (piazza), kerk of mooi gebouw te vinden. Michelle en Lisa hadden hun goede camera's bij zich, dus die zorgden voor de mooie plaatjes. Nadat we een tijdje gelopen hadden, wilden we nog wel even wat eten, ook al hadden we veel te veel koekjes gehad in de auto. Dus na een frietje konden we weer verder met onze sightseeing. Toen we uiteindelijk moe waren en weer terug wilden naar het Hostel, kwamen we erachter dat we de bus niet konden nemen. Een ticket moest je namelijk in een Tabacchi kopen, maar die waren 's avonds allemaal dicht (heel logisch allemaal). Dus gingen we ook te voet weer terug, wat toch best wel ver was! Toen we weer aankwamen in het hostel gingen we dan ook vrijwel meteen slapen.

De Porta Palatina, een oude Romeinse stadspoort. In de buurt lag een markt, 

waar we heerlijke pizza hebben gegeten (pizza met aardappels, jammie)

"Kijk, een kerk, laten we daar gaan kijken!" Gevolgd door een reeks foto's.

Waar zijn we?

Leipe pauze-foto

Michelle en ik op het Piazza Castello

De Mole Antonelliana, het 167,5m hoge symbool van Turijn 

en een van de hoogste gemetselde bouwwerken van Europa.

Typisch straatbeeld met galerijen aan beide kanten van de weg

(en natuurlijk het openbaar vervoer)

Toen we terugliepen naar het hostel vonden we dit plein, 
met honderden lantaarns

 

Zondag, Turijn-Florence

Zondag stonden we op tijd op, want de afstand tot Florence was behoorlijk ver. Het ontbijt in het hostel was simpel, maar genoeg om mij weer blij te maken (als ik geen ontbijt krijg word ik chagrijnig). In de auto naar Florence hebben we zo'n beetje alle CD's van Lisa beluisterd (waaronder Mumford & Sons, perfecte roadtrip CD's).
Het weer onderweg was erg vreemd. In Turijn sneeuwde het, maar toen we eenmaal onderweg waren begon het te stortregenen. Vervolgens moesten we door een miljoen tunnels, scheen de zon, begon het weer te regenen, opnieuw te sneeuwen, zagen we een regenboog, en scheen de zon weer. In Florence bleek het uiteindelijk te miezeren.
Vraag me niet hoe, maar we kwamen later dan verwacht aan in Florence, en dat leverde de nodige stress op. We hadden namelijk kaartjes gekocht voor het Museum van Uffizi, waar een van de beste collecties Renaissancekunst ter wereld te vinden is. Om deze te kunnen bestellen, moesten we een tijd aangeven waarop we de kaartjes zouden komen halen. Voor de zekerheid hadden we er vier uur van gemaakt, maar om vier uur stapten we pas met onze koffers uit de tram. Daarop volgde een race door Florence, waarbij we zonder pardon alle mooie gebouwen voorbijstormden om maar zo snel mogelijk bij het museum aan te komen. Ik was echt bang dat we niet meer naar binnen zouden mogen, maar gelukkig lieten ze ons, 20 minuten te laat, toch nog binnen.
Het museum zelf was al supermooi, en daarbij kwamen dan ook nog de schilderijen en andere kunstwerken. Ik wist van tevoren absoluut niet wat er hing, dus toen ik de Botticelli-ruimte inliep wist ik niet wat me overkwam. De Primavera! En de Geboorte van Venus! Het is altijd leuk om schilderijen in het echt te zien nadat je erover hebt gelezen :)

De Primavera van Botticelli

Na het museumbezoek konden we weer relaxen, dus liepen we naar het Hostel toe om in te checken en onze spullen te dumpen. Het Ostello Archi Rossi was heel mooi. Elke muur was bedekt met schilderingen (Mona Lisa, De Schreeuw en nog veel meer bekende kunstwerken).

Na een rustpauze (die hadden we wel nodig) gingen we naar een restaurantje voor het diner. Ik koos voor lasagna, want ik wilde de hele week zoveel mogelijk Italiaanse gerechten eten. En als toetje hadden we... Italiaans ijs! Mmm...

Jesse en Michelle in het restaurant

IJsjes in de winter: in Italie kan het allemaal!

Daarna was het tijd voor Florence by night, met als gids... Ambra! Zij komt uit een dorpje in de buurt van Florence, waar ze tijdens de vakantie dan ook verbleef. Speciaal voor ons was ze samen met een vriendin naar Florence gereisd. Samen hebben we door de stad gewandeld. We sloten de avond af met een heerlijke maar veel te grote wafel met Nutella en slagroom.

De Duomo by night

Op de Ponte Vecchio

Ik ging eventjes uitrusten op het zijmuurtje van de brug, maar Jesse en Arlieke 

waren bang dat ik in het water zou donderen. Dat is niet gebeurd, hoor :)

De hele groep: Michelle, Ambra, Lisa, Kitty, Arlieke, Jesse

Het aanraken van de neus van dit beeld brengt geluk :)

Maandag, Florence
De hele maandag stond in het teken van de stad Florence. Na een overheerlijk ontbijt in het Archi Rossi (met eieren, thee, cornflakes, yoghurt, koekjes, broodjes en chocoladepasta) liepen we de stad weer in. We begonnen bij de Duomo, waar we de vorige dag al een aantal keer langs waren gekomen. Het doel? Alle 463 treden tot de top van Brunelleschi's koepel trotseren.

Fresco op de koepel: Hemel en Hel

De Dom van Florence, de op drie na grootste kathedraal van Europa

Het leuke van de koepel was dat je zowel aan de binnenkant als aan de buitenkant rond kon lopen, waardoor je een supermooi uitzicht over Florence had, maar ook de schilderingen aan de binnenkant van de koepel kon zien.

In de koepel

Uitzicht over Florence, met rechts de toren van de Kathedraal

En daarna weer naar beneden

Een triljoen foto's later liepen we de trappen weer af. Volgende stop: de Ponte Vecchio, een Middeleeuwse brug over de Arno, met aan beide kanten winkeltjes in allerlei kleuren, wat de brug een hele Italiaanse uitstraling geeft.

Michelle voor de Ponte Vecchio

Ook deze brug ontkomt niet aan de liefdessloten. Mijn favoriet?

Een groot hangslot met de tekst: Locked :)

 Na nog meer rondzwervingen en een hele lange hostelpauze (we waren allemaal een beetje lui) zijn we weer een restaurantje gaan zoeken voor het avondeten. Dit keer nam ik de ravioli.

Lisa en Jesse op ons balkonnetje in het zonnetje

Dinsdag, Florence-Venetië
Nu wordt het verhaal een beetje ingewikkeld. Jesse had namelijk bedacht dat hij hoe dan ook Venetië wilde zien, als we dan toch in Noord-Italië waren. Maar Lisa was daar afgelopen zomer al een week geweest, en had dus niet zoveel zin om daar heen te gaan. En dus bedachten we het volgende plan: Michelle en Lisa zouden in Florence blijven, om vervolgens in de avond naar Ambra's woonplaats te reizen, waar ze samen met haar gezin zouden eten (het leuke aan dit verhaal is dat Ambra's ouders alleen Italiaans kunnen praten, waardoor Ambra als tolk moest optreden). Terwijl zij zich in Florence vermaakten, ging ik samen met Jesse en Arlieke naar Venetië met de trein.
Zo gezegd, zo gedaan. Om half elf stonden we met onze koffers op het treinstation van Venetië. Toen we naar buiten stapten, werden we begroet door de zon en een prachtig Venetiaans uitzicht op een rivier met een grote brug eroverheen. Jesse begon spontaan te lachen (erg aanstekelijk).

Venetië... :)

We namen eerst de Vaporetto, openbaar vervoer op het water, om op het Piazza San Marco uit te komen. Daar bekeken we het Dogepaleis (Palazzo Ducale), de basiliek van San Marco en de Klokkentoren Torre dell'Orologio. Deze toren zijn we ook opgegaan (met een lift, lopend kon niet), om het uitzicht over Venetie te kunnen bekijken.

De Basilica di San Marco (in de steigers, zoals alle gebouwen van Italië

Arlieke voor het Dogepaleis

De klokkentoren

Uitzicht vanaf de toren, met het San Marco plein in het midden

 Eenmaal terug op de grond, liepen we naar het San Marcoplein, waar het was vergeven van de duiven. Arlieke en ik hadden in Florence een pak soepstengels gekocht, die we nu mooi konden gebruiken om de duiven te voeren. Ze waren ontzettend tam (ik vroeg me af wat ze allemaal te eten kregen) en gingen gewoon op je armen en schouders zitten (een uitzonderlijke durfal ging zelfs op mijn hoofd zitten). Conclusie: duiven houden van soepstengels.

ETEN ETEN ETEN ETEN ETEN!!!

Ons plan was om van het San Marcoplein terug naar het station te lopen, waar we onze spullen hadden achtergelaten (we konden 's ochtends namelijk nog niet inchecken in ons hotel). En dus gingen we op pad, over pittoreske bruggetjes, door smalle steegjes en langs talrijke piazza's. En tussendoor moesten we natuurlijk ook de souvenirwinkeltjes bekijken, waar rijen en rijen met Venetiaanse maskers hingen. Halverwege lunchten we op een bruggetje met Focaccia, waarbij we een heuse show te zien kregen, met in de hoofdrol wederom een duif. Dit gevederde exemplaar was per ongeluk een pizzabar ingevlogen, en probeerde vervolgens via het raam weer weg te komen. Na wat heen en weer geren lukte het een medewerker de duif te vangen en los te laten, waarna hij zijn vrijheid weer tegemoet vloog.

Gondels, bruggetjes, VENETIE ♥

De Rialto brug, waarmee we van het ene stadsdeel naar het andere konden komen

Nadat we hadden ingecheckt, hebben we een overheerlijk goddelijk ijsje gegeten. Daarna zijn we al shoppend terug naar het San Marco plein gegaan. Ik heb een masker gekocht voor aan mijn lege, witte muur in Grenoble. Hij is over de top, paars met goud en voorzien van waaiers en veren. Arlieke koos een oranje exemplaar, en Jesse ging voor de traditionele, sobere maskers.

Eenmaal terug in San Marco zochten we een restaurantje om te eten. Dit keer ging ik voor pizza (prosciutto, mjam). We hadden de grootste lol om helemaal niets, vooral toen we soepstengels als voorafje kregen (hoe konden we die meesmokkelen voor de duiven?)
Nadat we ook San Marco by night hadden gezien, moesten we onze weg weer terugvinden naar het hotel. Dat was nog een hele opgave, want met al zijn kleine weggetjes en kanaaltjes is Venetie een waar doolhof. Maar Arlieke had de kaart, en met haar ingebouwde TomTom wist ze ons naar het hotel te loodsen.

Omnomnom, ijsje met cookie en hazelnootsmaak

San Marco by night

Rialto by night

Woensdag, Venetie-Verona

We stonden op een onmogelijk vroeg tijdstip op om de trein van kwart over vijf naar Verona te halen (alles om geld te besparen op treintickets, haha). En anderhalf uur later stonden we al op het treinstation in Verona. Het weer was ondertussen omgeslagen: het stortregende. Met al onze tassen zijn we in de stationsbar gaan zitten, waar we koffie, jus d'orange en chocolademelk achterover sloegen tijdens een potje kaarten. Het kaartspel was ontzettend leuk, maar tegelijkertijd ook ongelofelijk vervelend, want Jesse won 11 keer achter elkaar. Arlieke en ik maakten geen schijn van kans.

Egyptian Ratscrew (ik lag al uit het spel, naturellement)

Na een spannende ochtend in het barretje liepen we door Verona naar onze Bed & Breakfast, waar we met Michelle en Lisa hadden afgesproken. Het hostel was supermooi. We hadden twee grote kamers die zo uit de Ikea-catalogus hadden kunnen komen (alle hostels hadden Ikea-spullen, dat viel nogal op). Nadat we weer herenigd waren, hebben we pasta gegeten als lunch en verhalen uitgewisseld. Daarna was het tijd voor Verona-sightseeing. Het was gestopt met regenen, maar het was nog wel bewolkt en het zag er nogal mistroostig uit.
We liepen eerst langs de Arena, een soort mini-Colosseum. Vanaf de grond zag het er niet zo spectaculair uit, maar als je naar boven klom had je een mooi uitzicht over Verona en de Arena.

Het centrale plein van Verona

Arlieke en ik in de Arena

De arena

We liepen door de grote winkelstraat richting het huis van Julia (die van Romeo en Julia), waar je het beroemde balkon kunt bewonderen. Op een miniscuul pleintje vonden we uiteindelijk het balkonnetje, een standbeeld van Julia en een groot hek met honderden hangslotjes. Na een snelle fotoshoot (achter ons stond een grote groep Aziaten al klaar met hun camera's) ben ik met Michelle en Arlieke het huis van Julia gaan bezoeken. Daar hingen schilderijen en kon je scènes uit Shakespeares Romeo and Juliette lezen. Maar het leukste was natuurlijk dat je op het balkon van Julia kon komen. Maar er was in de verste verte geen Romeo te bekennen. Balen...

Links het standbeeld en boven het balkon

We liepen over het Piazza dei Signori naar een bakkerijtje waar ze traditionele Intagliata verkochten, een Veronese lekkernij voor Pasen. De Intagliata wordt in drie dagen gemaakt en stelt de doornenkroon van Christus voor.

Michelle met haar Intagliata

Nadat we ook de Duomo van Verona hadden gezien, liepen Arlieke en ik naar de Tombe van Julia, die we nog even snel wilden bezoeken. Nou, wat een anticlimax was dat. De tombe bestond uit twee lege ruimte, waarvan de tweede de sarcofaag bevatte, die niet meer was dan een grote steen. En elke vierkante millimeter was beschreven. Toeristen, ZUCHT. Maar ik heb 'm wel gezien!

De Duomo van Verona, met zebrapatroon

De tombe van Julia

Toen we terug waren in de B&B had niemand meer zin om uit eten te gaan, dus hebben we pizza gehaald in onze straat. Daarna hebben we ze met smaak opgegeten in één van onze kamers. Vervolgens hebben we nog een poging gedaan Jesse te verslaan met het kaartspel, maar dat bleek onmogelijk. Ooit, ooit zal ik winnen!

PIZZA!

Donderdag, Verona-Milaan
Het ontbijt in de B&B was heerlijk! En ik vond ook een goudmijn in één van de keukenkastjes: een grote doos vol met mini-Nutella's. Ik heb er meteen een paar meegesjoept voor het ontbijt in Milaan :)

Balkonpret deel I

Balkonpret deel II

We hebben een lange wandeling door Verona gemaakt, die eindigde aan de andere kant van de rivier, waar we een heuvel opklommen om ook Verona van grote hoogte te kunnen bekijken. Bij de rivier hebben we een ultrazomerfoto genomen, want de zon scheen weer als nooit tevoren!

De brug naar Verona's kasteel

Grumpy & Grumpy

Zomer!!!

Het uitzicht vanaf de heuvel

We liepen dwars door de stad terug naar de Bed & Breakfast om onze spullen op te halen (en onderweg aten we het zoveelste ijsje). Met de auto reden we in twee uurtjes naar Milaan, waar we meteen in konden checken in Guesthouse Bella Vita.

IJs van Venchi, een van de betere ijszaken in Italië (en lekker!)

Het was ondertussen al etenstijd, dus liepen we naar een restaurantje in de buurt van het hostel. Daar heb ik gnocchi gehad, wat echt superlekker was. De rest van de avond hebben we belangrijke zinnen en woorden in vijf talen omgezet (Engels, Frans, Nederlands, Duits en Indonesisch), waarbij de scheldwoorden ook weer voorbij kwamen (altijd leuk).


Vrijdag, Milaan
De laatste volle dag van onze vakantie brachten we door in Milaan. Na een ontbijtje in Bella Vita reden we met de tram naar het centrum, waar we eerst - hoe kan het ook anders - de Duomo bezochten. Maar dit was wel een erg mooie Duomo in gothische stijl, met een groot plein vol duiven ervoor.

Soms worden er teveel foto's gemaakt, en krijg ik de behoefte om zonder waarschuwing het beeld in te springen. Mijn nieuwe bijnaam is nu 'Photobombing Penders' :)

Alle duiven op de Dam...

Deze Duomo had slechts 250 treden naar de top, maar dat weerhield ons er natuurlijk niet van om naar boven te gaan! We zijn ongelofelijk lang op het dak gebleven, waar het supermooi was en waar het zonnetje op onze hoofden scheen.

Het was weer tijd voor een wandeling, dus na een snelle Lasagnalunch liepen we naar de enorme Galleria Vittorio Emanuele II. Daarna gingen we naar het Castello Sforzesco met een ijsje in de hand (Kindersurprise-ijs, jummie). Achter het kasteel lag een enorm park, en er stond ook een kermis. Arlieke en ik zijn zelfs even in de zweefmolen geweest :)

Helemaal aan het einde van het park stond een grote triomfboog, waar we natuurlijk ook eventjes op de foto moesten. Uiteindelijk zijn we weer teruggelopen naar het begin, zodat we in de buurt van de Duomo konden eten.

De Galleria Vittorio Emanuele II

Het Castello Sforzesco

De Arc de Triomphe van Milaan

Even pauze houden

Ons laatste Italiaanse avondmaal bestond uit pizza (duh). Toen de ober met onze pizza's aan kwam lopen, schrokken we ons dood. Ze waren gigantisch! Uiteindelijk is het dan ook maar één iemand gelukt de pizza op te krijgen (Lisa). Mijn pizza met spinazie, brie en mozzarella was toch net een tikkeltje te groot. Tonnetjerond liepen we terug naar de Duomo, vanwaar we de tram terug naar het hostel namen.

Net te groot.
Pizza = 1, Kitty = 0

Milaan by night

Zaterdag, Milaan-Grenoble

Na een lekker lang ontbijt checkten we uit en stapten we weer in de auto. De terugreis verliep heel snel, vooral toen we leipe autospelletjes gingen spelen. En om half vijf waren we weer terug in Saint-Martin d'Hères!

Nog één fotootje van de groep, om het af te leren...

(P.s. Voor degenen die zich afvragen waarom ik in Milaan rondloop met een grote, oranje boodschappentas: tijdens één van mijn springfotosessies begaf de schouderband van mijn tas het. Oeps.)