Terug naar de Lage Landen

Donderdagmiddag om vier uur waren mijn ouders dan toch eindelijk aangekomen in Grenoble, en ik stapte voor de laatste keer op mijn fiets om ze op te halen bij hun hotel. Samen liepen we in het zonnetje over de campus, en daarna heb ik eten gekookt in mijn résidence. Maar ze waren nogal moe van de lange reis, dus gingen ze vroeg slapen. Toen kon ik mooi beginnen met inpakken. Een trieste bedoening, alle foto's van de muren trekken :(
De volgende dag hebben we heel Grenoble bezocht. En met heel Grenoble bedoel ik ook echt héél Grenoble! We begonnen 's ochtends met de Bastille, waar we met de téléphérique heen gingen. Terug naar beneden hebben we gewandeld, en dat was een zware kluif voor mijn voeten. Ik heb nu nog steeds pijn in mijn benen van al het wandelen, haha!

Met mijn vader op de Bastille!

Door de Jardin des Dauphins weer naar beneden

's Middags hebben we geluncht bij de Pain & Cie, mijn favoriete Grenobliaanse restaurantje. Daarna hebben we rondgelopen en alles maar dan ook alles gezien! Na heel veel gewandel en koffiedrinkpauzes zijn we gaan eten bij... de McDonalds. Ja, ik kan er ook niets aan doen, de andere restaurants waren nog niet open zo vroeg. Wij Nederlanders eten namelijk op een ondoenlijk tijdstip :)
's Avonds barstte het 'fête de la musique' los, waarbij overal in de stad bandjes, groepjes en artiesten optraden. Eerst zagen we een doedelzakband bij het Ierse winkeltje, en daarna hebben we weer veel rondgelopen. Om 8 uur waren we allemaal moe, dus hebben we maar een einde aan de avond gebreid.

En ze speelden mijn moeders ringtone :)

Gisterenochtend hebben we een heel belangrijk gebouw bezocht: de Casino. Lekker shoppen in de supermarkt, haha! Daarna hebben we overheerlijke crêpes gegeten in het centrum van Grenoble, mijn allerlaatste :(

Crêpe met slagroom, nootjes en nutella, mmm...

Toen zijn we nog naar Vizille gereden voor een kort bezoekje aan het mooie park. Het was weer lekker weer, dus we hebben ook een ijsje gegeten!
's Avonds hebben we pizza gegeten. In mijn résidence kwamen mijn vriendinnen toen nog afscheid nemen, maar gelukkig wonen die allemaal in Duitsland en Nederland, dus we kunnen binnenkort weer gewoon een keer afspreken!

Kunst in Vizille

Het laatste avondje in mijn keuken

Vandaag zijn we in ongeveer 10 uur naar huis gereden. Dat was best wel vermoeiend. Maar toen ik thuiskwam, hing er een groot spandoek met 'welkom thuis Kitty' op! Ook had Femke 'welkom thuis'-bordjes opgehangen, superleuk! Kelly, Kim en Thijs waren al op me aan het wachten, en toen was ik opeens weer thuis :)
Dit was - heel logisch - mijn laatste berichtje. Au revoir!

Nog drie dagen!

Mijn ouders zijn op dit moment onderweg naar Grenoble, dus dit leek me een goed moment om mijn allerlaatste blogupdate vanuit Frankrijk te schrijven.
Maandag ben ik met Arlieke, Lisa en Kathleen (een vriendin van Lisa die deze week in Grenoble op bezoek is) naar le Pays du Royans geweest, een gemeente met allemaal kleine plaatsjes in het Parc National du Vercors (de Vercors is één van de drie bergen die om Grenoble heen liggen). Eerst gingen we naar Saint-Nazaire-en-Royans, waar we een aquaduct bezochten. Het was echt ultrazomerweer, dus het was wel fijn om daar bovenop een beetje uit te waaien.

Het aquaduct van Saint-Nazaire-en-Royans

Daarna gingen we naar Pont-en-Royans, een plaatsje dat bekend staat om huisjes die tegen de rotswand aan zijn gebouwd. Ook liep er een riviertje, waar we even konden afkoelen. Jammer genoeg waren alle winkels dicht, dus een ijsje zat er helaas niet in :(

Een watervalletje voor wat verkoeling

De beroemde huisjes en het heldere water van Pont-en-Royans

Beetje overdreven, zomer!

Op de terugweg naar Grenoble zijn we nog langs een walnotenwinkeltje gegaan, want Grenoble staat bekend om zijn walnoten (noix de Grenoble). Daar kregen we noten en aperitiefjes te proeven, en uiteindelijk ben ik met een grote zak walnoten en nog een kleiner zakje gesuikerde nootjes naar huis gegaan. Ik kon de verleiding niet weerstaan.

Een kilo walnoten. Omnomnom...

Gisterenavond heb ik mijn 'afscheidsfeestje' gevierd, ook al ben ik hier nog tot zondag. We hebben arretjescake gegeten, smoothies gemaakt en gekaart. Arlieke en ik waren niet erg goed bezig, dus de Nederlanders verloren de hele tijd van de Duitsers.

Arlieke, Laura, Kathleen en Lisa

En nu ben ik dus aan het wachten tot mijn ouders aankomen. Zometeen ga ik nog mijn bankrekening opzeggen en een ijsje eten met Arlieke om te vieren dat onze schrijfmaand voorbij is en dat we allebei succesvol 50.000 woorden op papier hebben gekregen. En daarna ga ik mijn fiets inleveren (een triest moment). 
Voor mijn trouwe lezers: ik zal mijn blog nog één keertje updaten, als ik weer thuis ben in Nederland. Nog even geduld, dus!

Laat het aftellen beginnen!

Mijn laatste week in Grenoble is aangebroken, en donderdag komen mijn ouders al naar Grenoble toe! Maar voordat het zover is, moet ik natuurlijk nog vertellen wat ik de afgelopen week heb gedaan. 
Eerst heb ik natuurlijk nog aan mijn scriptie gewerkt, waarvan ik begin deze week de conceptversie heb opgestuurd. HOERA!!! Daar hoef ik dus voorlopig niet meer aan te denken :)
Bij een heerlijke zomer horen natuurlijk heerlijke smoothies, en daarom maak ik die zo'n drie tot vier keer per week. Lekker!

Smoothielunch met Lisa: sinaasappel, peer, mango, aardbei, 
nectarine en banaan. Mmm...

7 juni kwam een (blijkbaar) belangrijke wielerwedstrijd door Grenoble, le Critérium du Dauphiné. Sterker nog, de dagfinish was zo'n 500 meter van Arlieke's résidence af! We zijn dus samen gaan kijken, want dat maak je niet elke dag mee. We kregen van die grote, groene handen en vlaggetjes om mee te zwaaien, en na een uurtje in de stralende zon zei de verslaggever dan toch eindelijk dat de renners eraan kwamen. De Grenoblois werden helemaal gek, want Fransman Thomas Voeckler won de race. Toen Arlieke en ik na de prijsuitreiking weer door het park terug naar huis liepen, zagen we ook nog alle spelersbussen staan.

Ik hou niet van wielrennen, maar juichte lekker mee :)

Dat blobje in de verte is de winnaar, Thomas Voeckler.

Dat mannetje links van Voeckler is de burgemeester van Grenoble,  Michel Destot. 
Ook leuk om die eens in het wild te zien.

Omdat het einde van mijn buitenlandverblijf nadert, heb ik wat foto's gemaakt van mijn résidence en van Saint-Martin d'Hères:

Mijn keuken

Mijn kamer vanaf het grasveld (beertje Tony zit voor het raam, haha)

De weg naar de Casino, waar ik veel te vaak kom

Gisteren gingen Arlieke en ik een fietstocht maken van zo'n 40 kilometer, die liep van Albertville tot Annecy. Ik nam de fiets, en Arlieke ging op skeelers. Het was nogal warm, maar gelukkig voor ons was de weg meestal plat en zaten er geen steile hellingen in, zodat het lekker snel ging. Het landschap was echt supermooi, steeds als ik om me heen keek verbaasde ik me erover hoe mooi het kon zijn in Frankrijk. Helaas heb ik daar geen foto's van, want ik moest doorfietsen, haha! De laatste helft van de fietstocht kwamen we langs het meer van Annecy, dat echt stralend blauw was. Aan dat meer hebben we een langere pauze gehouden met een ijsje. Daarna ging Arlieke zwemmen, maar ik vond het water te koud (WATJE!). Uiteindelijk kwamen we om zes uur aan in Annecy, waar we wat te eten hebben gezocht voordat we de trein weer terugnamen.

Nog fris en fruitig in Albertville

Eerste drinkpauze

Tweede pauze: hier landden de parapenters

Parapenten, dat moet ik altijd nog een keertje doen

Stokoude locomotief op de route naar Annecy

Het meer van Annecy

Bestemming bereikt!

En nu gaat mijn laatste week in Grenoble dus in. Laat het aftellen beginnen!

Grenobliaanse Zomer

Hallo allemaal, hier ben ik weer! Het is een tijdje geleden dat ik voor het laatst geschreven heb, om de simpele reden dat de komkommertijd ook in Grenoble is aangebroken. Er gebeurt niet al te veel meer, en daarom dacht ik: laat ik eens wat opsparen voor een lekkere lange blog :)
De week na Jesse's vertrek heb ik als een echte nerd aan mijn scriptie gewerkt, omdat ik er gewoon vanaf wilde zijn. Dus heb ik ochtend na ochtend vertalingen uit Angels and Demons geanalyseerd, totdat ik eindelijk klaar was met mijn tweede hoofdstuk. Ik was dolgelukkig dat ik het hoofdstuk dan toch echt af had, maar toen ik het opstuurde naar mijn scriptiebegeleidster kreeg ik opeens een hele vreemde mail terug. Een automatisch mail, welteverstaan. Mijn begeleidster was niet meer op de Universiteit, en wist niet wanneer ze terug zou komen. Niet helemaal gerustgesteld door dit bericht heb ik de afdeling Romaans gemaild, die mij wist te vertellen dat ik zolang een andere begeleidster kreeg. Dus heb ik alles naar haar toegestuurd. Als het goed is krijg ik deze week een mail terug. Ik ben heel erg benieuwd wat ze er van vindt. Hopelijk goed, dan kan ik mijn scriptie volgende week afronden!

En tijdens het harde werken zag ik opeens een regenboog!

Toen ik het analysehoofdstuk van mijn scriptie af had, had ik dus opeens heel veel vrije tijd. Wat te doen, wat te doen? Het weer was niet al te best, maar Lisa en ik vonden gelukkig een mooie dag om in het gras te liggen en wolkjes te kijken. Dat deden we op mijn favoriete plein van Grenoble, midden op de campus:

Wolkjes in mijn zonnebril

Daarna zijn we de Universiteit ingewandeld om wat foto's te maken, want dat hadden we nog niet gedaan.

Het plein op de campus

Université Stendhal-Grenoble III

En hier had ik les van Mr. Guichard

De deur waardoor ik altijd moest rennen om op tijd bij Linguistique Historique
te komen (wat nooit lukte, maar ach...)

's Avonds ben ik met Lisa en Laura (een Duits meisje dat op Lisa's etage woont) naar de film geweest in een erg mooie bioscoop (Méliès). Alleen jammer dat de film (L'écume des jours) echt vreselijk was. Het was een surrealistisch verhaal dat nog best aardig begon (met allemaal mooie, kleurrijke beelden), maar wat steeds donkerder en somberder werd. En dat ik helemaal niets van het Frans verstond, hielp ook niet echt :)

Op 27 mei was het de allerlaatste dag dat we Michelle konden zien. Ze was net teruggekomen uit Griekenland, en zou de volgende ochtend alweer vertrekken naar Rome, waar ze een vriendin zou ontmoeten die met haar mee door Europa ging reizen. Terwijl Michelle haar kamer opruimde en haar spullen inpakte, hebben Lisa en ik het avondeten klaargemaakt en zijn we begonnen aan het maken van een snoepkasteel.

Van twee Frans studenten moet je een niet al te precieze bouwtekening verwachten :)

Uiteindelijk werd het een calorierijke creatie (en dat is een understatement), maar hij zag er wel erg leuk uit:

Die avond moesten we dus alweer afscheid nemen... En een paar dagen later, op 30 mei, hield ook Ambra haar afscheidsfeestje :(

Met Arlieke, Ambra en Marissa

Gelukkig gaat er nu niemand meer weg tot 23 juni, wanneer ik zelf weer terug naar Nederland kom. Voor degenen die de planning nog niet helemaal in hun hoofd hebben zitten: 20 juni komen mijn ouders en zus naar Grenoble voor wat onvervalste sightseeing met persoonlijke gids (ik dus). 23 juni rijden we met z'n allen weer naar huis. Ik hoop maar dat al mijn spullen in de auto gaan passen!
Nadat ook Ambra weer naar Italië was vertrokken, heb ik de tijd gedood met puzzelen (ik heb de oranjepuzzel gemaakt die mijn ouders mij voor mijn verjaardag hadden opgestuurd) en knutselen (waarvoor ik even de C'est deux euros, oftewel de twee euro-winkel, heb leeggekocht).
Deze week hadden Lisa en ik weer plannen gemaakt, want het weer werd opeens een stuk beter: de Grenobliaanse zomer is nu echt begonnen!
Gisteren zijn Lisa, Arlieke en ik de bergen ingegaan. Een andere Erasmusstudent had ons uitgelegd hoe we op een mooie plek in de heuvels konden komen, waar een grote boom stond en van waaruit je een supermooi uitzicht had over Grenoble. Uiteindelijk hebben we die plek niet kunnen vinden, maar wat we wel hebben gezien was ook erg mooi! Uiteindelijk hebben we de hele middag gewandeld, en toen ik weer terug was in mijn kamertje was ik kapotmoe en ben ik dus ook vroeg gaan slapen...

Eigenlijk is het uitzicht overal mooi in Grenoble!

Onderweg naar lunch

De paden in, de lanen uit...

Uitzicht vanaf onze picknickplek

De combinatie van het chalet, de groene heuvels en de koebellen die we in de verte konden horen, deed me eerder denken aan Zwitserland dan aan Frankrijk

Even bijkomen na de lange wandeling

De terugweg was trouwens erg avontuurlijk: boomstammen versperden steeds het pad, en soms gingen we behoorlijk steil omlaag! Maar uiteindelijk zijn we zonder kleerscheuren weer op het beginpunt uitgekomen.

Vandaag ben ik met Lisa en Laura naar le Bois Français geweest, een meertje waar je kunt zwemmen, watersporten, of (zoals wij) lekker luieren. We hebben lekker geluncht, gekaart en in de zon gelegen. Heerlijk :)

Lunchen en kaarten in het zonnetje

Toch even testen hoe koud het water is (oordeel: ijskoud)

En nog een spectaculair uitzicht op de bergen

Morgen hebben Lisa en ik ook al wat gepland: we gaan onze telefoonabonnementen opzeggen en onze punten ophalen bij het International Office (spannend!). En daarna gaan we lekker lunchen met smoothies. Mmm...